Ο
Μπουρλοτιέρης Ματρόζος, Σπετσιώτης άγωνιστής, που χάρισε αφειδώλευτα τα
πάντα στην πατρίδα, έφθασε στα γεράματά του να είναι φτωχός και
άγνοημένος, όταν οι πρώην ναύτες του είχαν γίνει καπεταναίοι στα
βασιλικά καράβια και ο παλιός συμπολεμιστής του Κωνσταντίνος Κανάρης,
ήταν Υπουργός των Ναυτικών. Αυτόν, λοιπόν, τον Κανάρη, του οποίου τη ζωή
είχε γλυτώσει κοντά στην Τένεδο, πήγε να συναντήσει στην Αθήνα ο ήρωας
γερο-Ματρόζος, που ζούσε σεμνός και αφανής όλα τα χρόνια της ζωής του,
μέχρι που η πείνα τον ανάγκασε να καταπιεί την υπερηφάνειά του και να
ζητήσει βοήθεια. Στο Υπουργείο, δυστυχώς, του έκλεισε το δρόμο ένας
άνθρωπος, που ευεργετημένος ασκούσε τη μικρή εξουσία του με υπεροψία.
Κατά καλή του, όμως, τύχη, άκουσε τη συνομιλία τους ο Υπουργός, ο
μεγαλόψυχος Κανάρης, και ο γερο-Ματρόζος δεν έφυγε άπρακτος και
πικραμένος.
