Την ιστορία αυτή την έκανε αφήγημα λογοτεχνικό η συγγραφέας ΧΡΥΣΑ ΘΥΜΙΟΠΟΥΛΟΥ… (Πηγή: Facebook).
Μέσα στο φως λουσμένος
Ποιο νερό παιδί μου και ποια χρυσή βροχή, να σβήσει απόψε Θεέ μου της μάνας την οργή.
Συγχώρα με ψυχή μου δεν πρόλαβα η άμοιρη στην αγκαλιά μου φυλαχτό για πάντα να σε κάνω κι από την κόλαση της γης έξω να σε βγάλω.
Τα δάκρυα μου χρυσοπλέκω και φυλακίζω την σιωπή.
Από τότε μοιρολόι γράφω κάθε ώρα και στιγμή, περπατώ μέσα στους δρόμους και με νομίζουν ζωντανή…
Το όνομά σου ψιθυρίζω και παίρνει ανάσα το κορμί.
Ποιο «δικαστήριο» και πιο «μαρτύριο» θα πνίξει τις τύψεις μου αυτές, ποια θάλασσα να αντικρίσω, εσέ να φέρω πίσω, να ζήσουμε όπως χθες.
Κοίτα τα δέντρα πώς λυγίζουν οι στάχτες πέφτουν σαν βροχή, οι φλόγες μες στους ανέμους ζητάνε σάρκα για τροφή..
Περίμενα μια βάρκα μέσα στον όλεθρο να φανεί, με των ανόμων την αδιαφορία ποτέ δεν κίνησε να 'ρθει.
Πρόσωπα απανθρακωμένα μ' αγγέλους στήνουνε χορό…
Κι εσύ μέσα στο φως λουσμένος μας αγκαλιάζεις και τις δυο.
Συγχώρα με ψυχή μου το λάθος μου αυτό, οι φλόγες στο κορμί μου θολώσαν το σωστό.
«Μάνα την αδερφή μου να αγαπάς για μια ζωή..
Κι απ' του ουρανού του παραδείσου θα σας γιατρεύω την πληγή.
Κοντοζυγώνει η τιμωρία για όσους μας δίκασαν στην γη.
Μη κλαις άλλο μητέρα πυρακτωμένη ήσουν κι εσύ.
Ο επίλογος των θυμάτων καμίνι που καίει τα σχέδια τους.
Για μένα γράφτηκε το τέλος μέσα στα κύματα τα βαθιά, για να θυμάται ο εχθρός μας πως είναι να πνίγονται τα παιδιά..
Δεν θα μπορούσα να στο συγχωρέσω αν πέθαινες και εσύ γιατί η ΜΑΝΑ μέσα στον κόσμο έχει αγγέλου την μορφή!
Εμείς αλλάξαμε κατοικία δεν πονάμε στην ψυχή..
Η άνοιξη στα παραθύρια θα σου κρατάει συντροφιά..
Κι όσο φυλάς τις θύμισες μας, εγώ θα αναγεννιέμαι μες στων ονείρων σου τα δεσμά.
Συγχώρεσε τους όλους μάνα, έχεις ανδρεία στην καρδιά, την πάλλευκη παρακαλώ Κυρία τις νύχτες να σας παρηγορεί.
Κι αν έπαψα κραυγή να βγάζω εκείνη την άμοιρη στιγμή..
Το σ' αγαπώ σου ψέλλιζα στα στήθια κι ας μην με άκουγες εσύ».
Διαδώστε την ανάρτηση σε φίλους και γνωστούς.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου